Azerbejdžan produžio rok za povlačenje Jermenije, Jermeni pale kuće pre odlaska
Uništene kuće koje su Jermeni zapalili pre napuštanja Nagorno-Karabaha.
Azerbejdžan je prihvatio produženje roka za povlačenje Jermenije iz Kalbačara (Karvačar na jermenskom), što je deo mirovnog sporazuma kojim je okončan šestonedeljni rat oko Nagorno-Karabaha.
"Azerbejdžan se saglasio da se do 25. novembra produži povlačenje jermenskih snaga i nelegalnih naseljenika iz oblasti Kalbačar," izjavio je Hikmat Hajijev, bliski saradnik šefa države Ilhama Alijeva.
Hajijev je precizirao da je ostao nepromenjen vremenski okvir za povlačenje Jermena iz ostalih distrikta, tačnije iz Agdama do 20. novembra i Lačina do 1. decembra.
Stanovnici Kalbačara, distrikta u Azerbejdžanu koji je nekoliko decenija pod kontrolom etničkih Jermena, napuštaju svoje domove nakon potpisivanja mirovnog sporazuma 10. novembra.
Pojedini pale kuće pre odlaska, javlja jermenski servis Radija Slobodna Evropa. Kalbačar je bio uglavnom nastanjen Azerbejdžancima pre nego što su ih proterali Jermeni u ratu početkom 1990-ih koji je izbio nakon raspada Sovjetskog Saveza. Većina kuća koje sada napuštaju Jermeni pripadalo je Azerbejdžancima.
Pre odlaska Jermeni svraćaju poslednji put u pravoslavni manastir Dadivank u čijoj blizini su raspoređene ruske mirovne snage.
Ostaju ili odlaze? Ruski mirovnjaci na postsovjetskom prostoru
1/10Član ruskih mirovnih trupa stoji pored tenka u blizini granice s Armenijom nakon potpisivanja sporazuma o okončanju vojnog sukoba između Azerbejdžana i armenskih snaga u Nagorno-Karabahu.
Više od 400 ruskih vojnika od planiranih 2.000 već je bilo postavljeno 11. novembra u okviru obnovljive petogodišnje mirovne misije.
Nakon primirja uz posredovanje Rusije između Armenije i Azerbejdžana, 9. novembra, Moskva je poslala trupe da nadgledaju provođenje mira. Ovo nije prvi put da su ruski mirovnjaci raspoređeni na bivši sovjetski prostor, često s različitim ishodima.
2/10Vojna vozila pored aviona nakon dolaska ruskih mirovnjaka na aerodrom izvan Erevana, 11. novembar.
Iako je najava sporazuma o prekidu vatre pokrenula proslave u Azerbejdžanu, izazvala je proteste u Armeniji, a demonstranti su napali vladine zgrade i parlament.
Nakon primirja uz posredovanje Rusije između Armenije i Azerbejdžana, 9. novembra, Moskva je poslala trupe da nadgledaju provođenje mira. Ovo nije prvi put da su ruski mirovnjaci raspoređeni na bivši sovjetski prostor, često s različitim ishodima.
3/10Primirje je uslijedilo nakon što su azerbejdžanske snage ostvarile dobitke na bojnom polju, kao i, prema izvještajima, da su se približile glavnom gradu Nagorno-Karabaha, Stepanakertu, nakon što su zauzele obližnji strateški grad Shushi, poznat kao Susa u Azeriju.
Nakon primirja uz posredovanje Rusije između Armenije i Azerbejdžana, 9. novembra, Moskva je poslala trupe da nadgledaju provođenje mira. Ovo nije prvi put da su ruski mirovnjaci raspoređeni na bivši sovjetski prostor, često s različitim ishodima.
4/10U junu 1992. ruski predsjednik Boris Jeljcin (desno) i Gruzijac Eduard Ševardnadze sastali su se u Sočiju i potpisali sporazum kojim su okončane sporadične borbe u Južnoj Osetiji, u kojima je tokom prethodnih nekoliko godina poginulo do 1.000 ljudi. Kao rezultat sporazuma nastale se trilateralne zajedničke mirovne snage koje su obuhvaćale po 500 mirovnjaka iz Rusije, Gruzije i Sjeverne Osetije, kao i komisija koja ih je nadzirala.
Nakon primirja uz posredovanje Rusije između Armenije i Azerbejdžana, 9. novembra, Moskva je poslala trupe da nadgledaju provođenje mira. Ovo nije prvi put da su ruski mirovnjaci raspoređeni na bivši sovjetski prostor, često s različitim ishodima.
5/10Ruski mirovnjaci čuvaju kontrolni punkt u Južnoj Osetiji.
Mir se održao do 2004. godine, kada je na vlast u Gruziji došao Mihail Sakašvili. Između suzbijanja prekograničnog krijumčarenja i neuspjelog tajnog pokušaja povrata regije silom, tenzije su rasle a mirovna komisija se uopšte nije sastala jer je svaka strana iznosila prigovore.
Nakon primirja uz posredovanje Rusije između Armenije i Azerbejdžana, 9. novembra, Moskva je poslala trupe da nadgledaju provođenje mira. Ovo nije prvi put da su ruski mirovnjaci raspoređeni na bivši sovjetski prostor, često s različitim ishodima.
6/10Ruski tenkovi kreću se kroz Chinvali u avgustu 2008.
Početkom avgusta 2008., snage Južne Osetije započele su granatiranje gruzijskih sela, a gruzijske snage su im uzvratile. Svaka strana optužila je drugu za pokretanje nasilja. Gruzija je 7. avgusta poslala trupe i pokušala da povrati kontrolu nad Južnom Osetijom. Moskva je brzo odgovorila tenkovima i velikim trupama, porazivši gruzijske trupe i zauzevši brojne gradove prije prekida vatre 12. avgusta.
Nakon primirja uz posredovanje Rusije između Armenije i Azerbejdžana, 9. novembra, Moskva je poslala trupe da nadgledaju provođenje mira. Ovo nije prvi put da su ruski mirovnjaci raspoređeni na bivši sovjetski prostor, često s različitim ishodima.
7/10Ruski mirovnjak čuva kontrolni punkt na rijeci Inguri u Abhaziji, 14. avgusta 2008.
U drugom otcjepljenoj regiji Gruzije, Abhaziji, ruski mirovnjaci bili su smješteni od 1994. godine kako bi zaustavili vojne sukobe i etničko čišćenje započete 1992. godine, zajedno s nenaoružanim posmatračima UN-a. Ova snaga sporadično se borila s lokalnim gruzijskim militantima, kao i militantima iz susjednog Sjevernog Kavkaza. Kako su u avgustu 2008. godine izbile borbe u Južnoj Osetiji, ruske i abhaške snage napale su gruzijske trupe u klisuri Kodori, a zatim se povukle u Gruziju.
Nakon primirja uz posredovanje Rusije između Armenije i Azerbejdžana, 9. novembra, Moskva je poslala trupe da nadgledaju provođenje mira. Ovo nije prvi put da su ruski mirovnjaci raspoređeni na bivši sovjetski prostor, često s različitim ishodima.
8/10Ruski predsjednik Dmitrij Medvedev (u sredini) rukuje se s čelnicima Južne Osetije i Abhazije Eduardom Kokoityjem (desno) i Sergejem Bagapshom u Moskvi, septembar 2008. godine.
Rusija je 26. avgusta 2008. priznala dvije regije kao nezavisne države. Moskva je održala trupe u obje regije, koje je samo nekoliko drugih zemalja, uključujući Siriju, 2018. priznalo kao nezavisne.
Nakon primirja uz posredovanje Rusije između Armenije i Azerbejdžana, 9. novembra, Moskva je poslala trupe da nadgledaju provođenje mira. Ovo nije prvi put da su ruski mirovnjaci raspoređeni na bivši sovjetski prostor, često s različitim ishodima.
9/10Kolona ruskih oklopnih vozila povlači se kroz Rukhi u Gruziji na putu za Abhaziju u oktobru 2008.
Nakon što je priznala Abhaziju i Južnu Osetiju, Rusija je izgradila mnoge vojne baze u te dvije regije, a takođe štitila njihove granice i finansijski ih podržava. Abhazija i Južna Osetija su, zapravo, postale zavisne od Rusije.
Nakon primirja uz posredovanje Rusije između Armenije i Azerbejdžana, 9. novembra, Moskva je poslala trupe da nadgledaju provođenje mira. Ovo nije prvi put da su ruski mirovnjaci raspoređeni na bivši sovjetski prostor, često s različitim ishodima.
10/10Ruski mirovnjaci čuvaju kontrolni punkt u otcjepljenoj regiji Moldavije, Transdnjestar (Pridnjestrovlje), u januaru 2012. godine.
Snage koje su činile trupe iz Moldavije, Rusije i otcjepljene regije Transdnjestar uspostavljene su nakon primirja 1992. godine kako bi se zaustavile borbe između moldavskih snaga i transdnjestarskih snaga koje podržavaju Kozaci i ruske trupe smještene u enklavi. Mir se od tada održao, ali nijedna zemlja nije priznala nezavisnost Transdnjestra. Rusija je odbila ponovljene zahtjeve moldavske vlade da ruske trupe zamijeni s međunarodno priznatim mirovnjacima i održava snažan uticaj u Moldaviji.
Nakon primirja uz posredovanje Rusije između Armenije i Azerbejdžana, 9. novembra, Moskva je poslala trupe da nadgledaju provođenje mira. Ovo nije prvi put da su ruski mirovnjaci raspoređeni na bivši sovjetski prostor, često s različitim ishodima.
Prethodni slajd
Naredni slajd
Kremlj je saopštio da je Putin zatražio u subotu od Alijeva da zaštiti hrišćanska svetilišta u delu Nagorno-Karabaha koji će ponovo biti pod kontrolom Azerbejdžana.
Alijev je obećao će njegova zemlja, u kojoj je većinsko muslimansko stanovništvo, brinuti o tome.
Mada je mirovnim sporazumom okončan rat u kome je poginulo oko pet hiljada vojnika i civila na obe strane, mnogi Jermeni ga odbacuju jer je njime omogućeno zvaničnom Bakuu da povrati znatan deo i Nagorno-Karabaha i okolne oblasti koje su zauzele azerbejdžanske snage tokom poslednjih borbi.
Sporazumom je predviđeno i razmeštanje oko dve hiljade pripadnika ruskih mirovnih snaga.
Nekoliko stotina njih je već stiglo i uspostavili su 25 "posmatračkih punktova" u koridoru Lačin – planinskom prolazu koji povezuje Nagorno-Karabah sa Jermenijom – i još dve oblasti da bi nadgledali primirje.
Dve strane su razmenile u subotu, 14. novembra tela neutvrđenog broja poginulih vojnika.
Optužnice za pokušaj atentata na jermenskog premijera
Nagorno-Karabah je međunarodno priznati deo Azerbejdžana, ali su većinski Jermeni upravljali njime nakon što su u ratu tokom 1990-ih proterali azerbejdžanske trupe i civile.
Ministarstvo zdravlja Jermenije je saopštilo u subotu da je najmanje 2.300 jermenskih civila i boraca iz Nagorno-Karabaha poginulo tokom poslednjih sukoba koji su izbili krajem septembra.
Postizanje mirovnog sporazuma u Azerbejdžanu slave, dok su u Jermeniji izbili protesti protiv vlasti i razljućeni demonstranti su upali u vladine zgrade i parlament u prošli utorak 10. aprila.
Lider opozicione Domovinske partije, Artur Vanetsijan, uhapšen je u subotu po optužnici da je kovao zaveru za zbacivanje vlade i ubistvo javne ličnosti.
Ova optužnica je podignuta nakon što je Služba za nacionalnu bezbednost (NSS) saopštila da je sprečila pokušaj atentata na premijera Nikola Pašinijana.
Mapa konflikta između Armenije i Azerbejdžana
Mapa konflikta između Armenije i Azerbejdžana
Armenija i Azerbejdžan u sukobu su od 1988. zbog azerbejdžanske regije Nagorno-Karabah koja želi da se otcijepi. Evo ko kontrolište koji dio teritorije.
Vanestijan, koji je pušten u nedelju iz pritvora da se brani sa slobode, nekada je bio na čelu NSS-a. Pokrenut je postupak protiv još dva opoziciona lidera sa sličnim optužbama.
Njihovi branioci ističu da je krivični postupak politički motivisan. Domovinska partija je sa još 16 opozicionih inicirala proteste tražeći premijerovu ostavku. Oni su ga optužili za izdaju i kapitulaciju pred Azerbejdžanom.
U sredu, 11. novembra, uhapšeno je deset opozicionih političara pod optužbom za "organizovanje nelegalnih nasilnih i masovnih nereda."
Opozicija je osudila ova hapšenja kao nezakonita i njihovi lideri su oslobođeni posle dva dana.
